نحوه عملکرد سوئیچ های تحت شبکه

در اکثر سوئیچ ها ارسال بسته های دیتا بر اساس آدرس فیزیکی MAC دستگاه مبدا و مقصد صورت می گیرد . موسسه IEEE سه دسته عمومی برای آدرس فیزیکی MAC در اترنت به شرح زیر معرفی می نماید :

1- آدرس های Unicast : آدرس منحصر به فرد هر دستگاه که بر روی آن حک می شود .

2- ادرس های Broadcast : دسته ای از آدرس های فیزیکی به نحوی که تمام دستگاه های مربوطه بایستی frame  ارسال شده را دریافت نمایند .

3- آئرس های Multicast :  فریم دیتا در شبکه پخش می شود ولیکن فقط دستگاهی آن را دریافت می کند که ادرس مک مربوطه در آن از قبل ذخیره شده باشد .

هر سوئیچ سه کار اساسی را انجام می دهد :

1- learning : هر سوئیچ مک آدرس هر دستگاه را بر اساس پکتی که ارسال می کند و در فریم خود ادرس مبدا را ذخیره کرده ، یاد می گیرد . پس از جمع اوری مک ادرس ها در شبکه ، هر سوئیچ به راحتی قادر به ارسال بسته ها در آینده خواهد بود .

2- Filtering/Forwarding :  بر اساس آدرس فیزیکی دستگاه مقصد ، هر سوئیچ می تواند در خصوص ارسال یا عدم ارسال بسته دیتا به دستگاه های مقصد تصمیم گیری نماید . سوئیچ ها توسط جدولی به نام Bridge table و یا MAC Address table  تصمیم مقتضی را برای ارسال و یا فیلتر کردن بسته دیتا می گیرند .

3- Loop prevention : توسط پروتکل STP هر سوئیچ از ایجاد حلقه جلوگیری می کند . در واقع لینک های redundant در شبکه باعث بالاتر بردن پایایی شبکه می شود و توسط پروتکل STP از ایجاد حلقه های بینهایت پیشگیری خواهد شد .